«رینولد مسنر»، مشهورترین كوهنورد امروز دنیا، از زمانی كه پنج ساله بود كوهنوردی را آغاز كرد. او متولد هفدهم سپتامبر 1944 در «ویلنوس» در جنوب ایتالیاست.به گزارش خبرنگار «بازتاب ورزشی» به نقل از سایت «جربرید»، رینولد در بیست سالگی موفق شده بود بیشتر مسیرهای سخت كوهستان‌های Dolmits و آلپ غربی را همراه با برادرش «گونتر» صعود كند و به تدریج سبك جدیدی را در كوهنوردی جهان با فلسفه خودش مبنی بر صعود سبك‌بار به روش آلپی را ایجاد كرد.«گونتر» پس از آن در اثر بهمن در نزدیكی كمپ اصلی قله «نانگاپاربات» جان خود را از دست داد. آنها موفق شده بودند برای نخستین بار از جبهه موسوم به «روپال» به این قله بالای 8000 متر صعود كنند. این نخستین صعود «مسنر» و برادرش در كوهستان‌های هیمالیا بود كه ضربه روحی سختی را به «رینولد» وارد كرد و چند سال طول كشید تا بر پیامدهای این ضربه روحی غلبه كند.وی پس از نخستین صعود بدون اکسیژن و تك‌نفره به «نانگاپاربات» و «اورست» اولین انسانی شد كه هر چهارده قله بالای هشت هزار متر را صعود كرده و سومین نفری كه هفت قله را صعود كرده بود. او یك افسانه زنده در میان كوهنوردان جهان است.خودش می‌گوید: «صعودهای به یاد ماندنی من به اورست بدون اكسیژن و صعود انفرادی به نانگا پارپات قابل تکرار نیستند». او خودش صعود جالب توجهش به «گاشربروم 1 و 2» به همراه «هانس كامرلندر» در سال 1984 را یكی از عالی‌ترین دستاوردهایش در هیمالیا می‌داند.در سال 1975 او و «پیتر هابلر» اعلام كردند كه قصد دارند یك قله بالای هشت هزار متر را به روش آلپی صعود كنند. او منظور خود را از سبك آلپی اینگونه بیان كرد: «شروع صعود از پایین كوهستان بوده در صورت یافتن محل مناسب و نیاز كمپ موقت احداث می‌شود. هیچ تعیین مسیری انجام نشده و از اكسیژن استفاده نمی‌شود».آنها بدون طناب و پس از جا گذاشتن بیشتر وسایل خود در راه موفق به صعود سریع به «Hidden peak » از مسیری جدید شدند. این دومین صعود موفق به این قله بود.چیزی كه بیش از همه مسنر را در یادها نگه می‌دارد و به طور واقع نشان‌دهنده توانایی‌های اوست، این است كه تا به امروز او تنها انسانی است كه از جبهه بسیار خطرناك و سخت «روپال» به «نانگاپاربات» و به تنهایی به قله اورست صعود كرده است. امروزه این كوهستان‌ها آنقدر شلوغ است كه كسی نمی‌تواند ادعا كند صعود انفرادی كرده است به این معنی كه صعود وی از كمپ آخر تا قله بدون كمك هیچ شخصی صورت گرفته است. البته باید توجه كرد كه صعود وی در تابستان انجام شد كه فصل بادها و بارش‌های موسمی می‌باشد.
مسنر همچنین یكی از معدود غربی‌هایی است كه ادعا كرده موفق به رویت Yeti (موجود عظیم‌الجثه پشمالویی به شكل انسان كه گفته می‌شود در كوهستان‌های هیمالیا زندگی می‌كند و به Snow Manهم معروف است) شده است. او گفته كه دو بار او را دیده است که بار آخر آن در آخرین سفرهایش به منطقه یخچال «كاراكروم» بوده است و ادعا كرده كه عكس‌هایی را نیز از وی تهیه كرده است.عده‌ای بر این باورند كه شخصیت مسنر پس از صعودهایش به ارتفاعات بالا به علت عدم استفاده از اكسیژن و آسیب‌های مغزی تغییر كرده است و از او به عنوان نمونه‌ای هشداردهنده از پیامدهای حضور در ارتفاعات زیاد نام می برند. «ناظر صابر» كوهنورد پاكستانی كه در چند صعود همراه مسنر بوده گفته بود كه مسنر را با كشیدن حشیش در ارتفاع زیاد آشنا كرده است ولی او این كار را دوست نداشته.به هر حال «مسنر» نه تنها شهرت زیادی را به دست آورد بلكه شخصیت قوی او باعث شد خیلی‌ها در مورد او اظهارنظر كنند.او در صعودهایش در دهه 1970 با انتقادات زیادی روبه‌رو شد و بسیاری از شكست‌های وی خوشحال می‌شدند و او را متهم به آسیب‌های مغزی می‌كردند. او طی دو صعود اولش در هیمالیا سه همنورد خود از جمله برادرش را از دست داد و پس از بازگشت به وطن متهم به جا گذاشتن دوستانش در كوهستان شد و یا مانند گاشربروم متهم به رد شدن از روی اجساد برای رسیدن به قله.
عده‌ای محاسبه كرده‌اند كه او در صعودهایش 9/99 درصد شانس كشته شدن داشته است اما طبق همین آمار و محاسبات او دارای توانایی‌های فیزیكی و روحی بسیار بالا همراه با ذهنی فعال است كه به او توانایی این را داده كه در وضعیت‌های بسیار سخت تصمیم‌های درستی بگیرد.البته مسنر تنها یك كوهنورد بزرگ نبود. در سال 1990 او دوباره با پیمایش قطب جنوب به صورت پیاده نامش را مطرح كرد و سپس هم قطب شمال را پیمایش كرد.اما بی‌شك خاطرات مسنر به عنوان یك كوهنورد بزرگ و یك اسطوره واقعی در كوهنوردی تا چند دهه دیگر نسل‌های مختلف كوهنوردان را به خود مشغول خواهد كرد.
مسنر در سال 2004 صحرای «گوبی» را در شش هفته از شرق به غرب پیمایش كرد.در تابستان سال 2000، سی سال پس از صعود موفقیت‌آمیزش به «نانگاپاربات» به این قله بازگشت و تصمیم گرفت از مسیری تازه صعود كند. «هوبرت»، برادر وی نیز با او بود ولی مسیر را برای صعود بسیار خطرناك ارزیابی كردند.

كارنامه مسنر:
1964 : بیش از 500 صعود در کوهستانهای آلپ شرقی به طور عمده در دولمیتس
1965: جبهه شمالی اورتلر (اولین صعود)
1966: یروپاجا
یروپاجا چیكو (اولین صعود)
واكر اسپور
جبهه شمالی روجتا آلتا دی بوسكوترو
1967: جبهه شمال غربی کی وتا (اولین صعود)
یال شمالی انگر (اولین صعود زمستانی)
جبهه شمال شرقی انگر (اولین صعود)
جبهه شمالی فورچتا (اولین صعود زمستانی)
1968: جبهه شمالی انگر(اولین صعود زمستانی)
1969: جبهه شمالی دقووا (انفرادی)
جبهه جنوبی مارمولاتا (انفرادی)
کی وتا (انفرادی)
1970: نانگاپاربات (8125 متر، جبهه روپال، اولین صعود، تنها صعود)
1971: صعودهایی در نپال، پاكستان، ایران، آفریقای شرقی و گینه نو
1972: ماناسلو (8156 متر، جبهه جنوبی)
نوشاق (7492 متر، در هندوكش)
1973: جبهه شمال غربی پلمو (اولین صعود)
جبهه غربی فورچتا (اولین صعود)
1974: جبهه شمالی ایگر (ده ساعت)
آكونكاگوا (6959 متر، جبهه جنوبی‌، اولین صعود)
1975: لوتسه (8516 متر، جبهه جنوبی، ناموفق)
جبهه شمال غربی گاشربروم یك (اولین صعود به روش آلپی)
1976: مك كینلی (6193 متر)
دیواره خورشید نیمه شب (اولین صعود)
1977: دالاگیری (8167 متر، ناموفق)
1978: اورست (8850 متر، اولین صعود بدون اكسیژن)
نانگاپاربات (8125 متر، جبهه «دمیر» اولین صعود انفرادی یك قله هشت هزار متری)
كلیمانجارو (5963 متر،‌اولین صعود دیواره بریچ)
1979: (۸۶۱۱) متر K2 ، اولین صعود به روش آلپی
آمادابلام (عملیات نجات)
1980: اورست از جبهه شمالی (8850 متر، اولین و تنها صعود انفرادی واقعی)
1981: شیشا پانگما (8012 متر)
جبهه شمالی چام لانگ (7317 متر، اولین صعود)
1982: «كانچن جونگا» جبهه شمالی (8589 متر، اولین صعود)
گاشربروم دو (8035 متر)
برودپیك (8048 متر)
چوایو (8222 متر تلاش برای صعود زمستانی)
1983: چوایو (8222 متر به روش آلپی)
1984: گاش بروم یك و دو (اولین تراورس بین دو قله 8000 متری)
1985: آناپورنا از جبهه شمال غربی (8091 متر، اولین صعود)
دالاگیری یال شمال شرقی (8167 متر، به روش آلپی)
1986: ماكالو (8485 متر، صعود زمستانی ناموفق)
ماكالو (8485 متر)
لوتسه (8511 متر)
مونت وینسون (4897 متر در قطب جنوب)
1987: سفر به بوتان و پامیر
1988: سفر به تبت و مشاهده Yeti
1989: لوتسه (8511 متر، تلاشی از جبهه جنوبی)
1990: قطب جنوب (اولین پیمایش پیاده، 2800 كیلومتر در 92 روز)
1991: پیمایش بوتان (شرق به غرب)
1992: پیمایش صحرای تاكلاماكان (جنوب به شمال)
1993: سفر به دوپلو، موستانگ و ناحیه مانانگ در نپال، پیمایش گرینلند (از جنوب شرقی به شمال غربی 2200 كیلومتر)
1994: اكتشاف در كوهستان‌های هیمالیا در هند (6543 متر)
روونزوری (5119 متر، اوگاندا)
1995: تلاش برای پیمایش قطب شمال (از سیبری به كانادا)
بلوچا (4506 متر، سیبری)
1996: سفر به شرق تبت
1997: اكتشاف در كاراكروم
سفر به خام (شرق تبت)
فیلمی مستند در مورد Ol Doniyo Lengai در آفریقا
1998: سفر به كوهستن‌های آلتایی (مغولستان)
سفر به پونا د آتاكاما (آند)
1999: مستندی در مورد كوهستانهای سان‌فرانسیسكو، آمریكا
2000: جورجیای جنوبی
نانگاپاربات (8125 متر تلاش برای صعود از مسیری جدید)
2002: كوتوپاكسی (آند)
2004: پیمایش صحرای گوبی

 منبع: سایت جربرید مترجم: سبوح شهلایی

نقل این مطلب از سایت بازتاب میباشد .  كد خبر: ۵۶۰۳۸